REÜNIE LSK OP 16 MEI 2018, PAGINA 1Tekstvak: Deze 14-de reünie werd gehouden in Kumpulan Bronbeek te Arnhem. Er was een opkomst van zo’n kleine 40 personen. Er is sinds 30 mei 2017 veel gebeurd en dat wil ik graag met jullie delen. Het was een emotievolle periode. Herman Straver gaf ons bij ons laatste bezoek aan hem een doos met ingelijste eretekens voor orde en vrede, waar hij op eigen initiatief voor had gezorgd, met verzoek die op de reunie van 16 mei uit te delen. En dat is vandaag gebeurd. Tevens gaf hij de wens te kennen om samen met zijn dochter Anita naar deze reünie te komen,  maar helaas mag dat niet zo zijn. 

Ik begin deze dag met  het trieste bericht  van het overlijden   van ons aller geliefde sobat   Herman Straver op 20 april 2018 in de leeftijd van 88 jaar. Dat  zal  voor iedereen hier aanwezig een grote schok zijn, want hij was bij iedereen bijzonder geliefd. Lieve mensen, als je het lijstje ziet met het ereteken voor orde en vrede as laatste daad van hem tegenover ons denk dan in herinnering aan Herman, die in jullie hart voortleeft. 

Graag wil ik  aan  alle aanwezigen  het leven van Herman en zijn geliefde vrouw Wil  onder woorden brengen,  zeker voor  wat zij beiden betekend hebben voor ons. Zij begonnen in het jaar 2004. Het vele werk, dat  hij samen met zijn vrouw Wil wilde gaan uitvoeren was echt (luchtmacht) pionierswerk. En wat was dat vele werk? Wel, Herman en Wil hadden zich ten doel gesteld een veteranenvereniging van de LSK uit de Indie-periode 1947-1950 in het leven te roepen. 

Herman beschikte over de adressen van meer dan 100 veteranen. Hij had  geen computer en wilde die ook niet. Alles moesten hij en Wil handmatig doen. Met behulp van de adressen van veteranen  die hij had wilde hij een brief  verzenden aan al die sobats. Hij typte die op een oude schrijfmachine.    Om deze brieven te verzenden schreef Wil de adressen op enveloppen, vervolgens plakte zij er postzegels op en daarna waren ze verzendklaar. Dat was veel werk, maar zij deden dat met veel liefde. Herman had bijzonder veel steun van zijn liefhebbende vrouw Wil, zij was bij alles wat Herman deed zijn steun en toeverlaat. Op zijn vraag in diezelfde  brief die hij verzond om leden te werven vroeg hij ook om assistentie van een mede LSK veteraan, waarop ik onmiddellijk  positief reageerde. Ik zei  tegen Herman, wij gaan er met z’n drietjes  tegenaan, jij, Wil en mijn persoon  en we gaan er gezamenlijk iets  moois van maken. 

En het werd een groot succes. Er was veel animo om lid te worden van de veteranenvereniging LSK. Op een gegeven moment hadden zich ruim 100 veteranen gemeld. Zij zagen jaarlijkse reunies wel zitten. Het doel waarnaar werd gestreefd door Herman en Wil Straver was bereikt. Op dit moment zijn er helaas nog 14 veteranen over, waarvan er 10 vandaag aanwezig zijn en waarvan er 3 niet meer kunnen komen. 
Herman was de organisator van de eerste reunie in 2005. Die werd gehouden in de Kumpulan Bronbeek te Arnhem, met tussendoor een tochtje op de Rijn bij Arnhem met de Graaf van Bylant. Tot en met de reunie van 2008 was Herman voorzitter van de vereniging. Daarna droeg hij het stokje over aan mij, omdat hij vanwege gezondheidsklachten op doktersadvies moest stoppen met dit werk. Hij had daarna, als adviseur, nog wel  overleg  met  mij, ook al omdat hij niet los kon laten wat hij was begonnen. 

Herman en Wil kwamen vanaf 2009 ieder jaar op de reunie. Wil stopte helaas om gezondheidsredenen na de reunie van 2013. Op 10 juni 2014 kwam een einde aan Wil’s aardse leven. Hermans lieve vrouw, met wie Herman jarenlang lief en leed had gedeeld was van hem heengegaan. Hierdoor kwam Herman in een bijzonder moeilijke periode terecht in zijn leven. Hij had het er heel erg moeilijk mee, maar dat laat zich begrijpen. Onze geliefde Herman was als voorzitter en ook daarna, een man met grote betrokkenheid. Zijn omgang met mensen was geweldig. Hij was er voor iedereen, hij was hartelijk, gedreven, open en goudeerlijk. 

Het verdriet dat wij met z’n allen die hier aanwezig  zijn na zijn heengaan ondervonden zal met het verloop van de tijd veranderen in een gevoel van dankbaarheid. Dankbaarheid om alle liefde en zorg die hij tijdens zijn leven aan ieder van ons heeft gegeven en dankbaarheid ook omdat wij een deel van ons leven met hem hebben mogen delen. Wij hopen dat het grote verdriet mettertijd zal verzachten en zijn nagedachtenis in liefdevolle herinnering bij ons allen zal blijven voortleven. Op 26 april vond de afscheidsplechtigheid plaats in aula De Drie Zwanen van crematorium Zegestede in Roosendaal. Op die dag  waren Magda en ik, Ad Potters, Henk en Corry Kauffman en Wim Boonstra getuige van een bijzonder emotionele plechtigheid.

Indrukwekkend was de toespraak die zijn dochter Anita hield. Zij nam op emotionele wijze afscheid van haar vader en betrok vanzelfsprekend ook haar geliefde moeder Wil  die   op 10 juni 2014 overleed, in haar zeer betrokken toespraak. Anita jouw toespraak riep bij mij, bij alle aanwezigen veel emoties op. 
Daarna mocht ik namens onze veteranenvereniging LSK en mede namens de Koninklijke Luchtmacht  een toespraak houden, die van gelijke strekking was als de toespraak waarmee ik mijn openingswoord begon.  

Er was in de aula ook een erewacht van de Koninklijke Luchtmacht  bestaande uit  4 veteranen, waaronder Wim Boonstra; deze  erewacht stond gedurende de hele plechtigheid om de kist heen opgesteld en trompettist Rombouts van de Luchtmachtkapel blies  de Last Post ter afsluiting  van deze indrukwekkende  plechtigheid. De familie en ook de andere aanwezigen in de aula waren zeer onder de indruk en emotioneel van dit waardige afscheid.  Tot zover het overlijden en de waardige afscheidplechtigheid van ons aller Herman Straver.

Na de emotionele afscheidsplechtigheid in de aula heb ik Hermans dochter Anita en haar man Tonny uitgenodigd om onze reunie van 16 mei 2018 bij te wonen. En Anita en haar man waren dus hier. Van harte welkom in ons midden.

Ik ga hu met jullie terug naar de reunie van 30 mei 2017. Op deze  reunie waren twee veteranen aanwezig, die het geweldig naar hun zin hadden, ondanks hun slechte lichamelijke conditie en mijn gedachten gaan hierbij uit naar Cor van Houten en Jan Bontan.

 

Onze geliefde sobat Cor van Houten werd in de Kumpulan  gebracht door een ambulance van  de stichting Ambulance Wens vanaf het Havenziekenhuis in Rotterdam, waar hij was opgenomen. Later op de dag werd Cor weer naar het Havenziekenhuis teruggebracht.

 

Hij wilde dolgraag deze reunie bijwonen. Hij werd vergezeld door zijn dochter Lilian.  Cor genoot met volle teugen van het samenzijn. Cor is gelijk met mij opgekomen als dienstplichtige van het commando luchtvaarttroepen op 6 januari 1948. Ik heb Cor meegemaakt vanaf de opkomst in Breda, in de oude Chassé kazerne tot en met de terugkomst in Nederland in juni 1950.

 

Na de oprichting van onze veteranenvereniging  door Herman ontmoette ik Cor van Houten weer en dat was op de reunie van  het jaar 2011. Hij heeft daarna  alle reunies meegemaakt tot en met die van vorig jaar. 3 maanden na de reunie van 2017 ontving ik het trieste bericht van het overlijden van onze geliefde sobat Cor van Houten op 23 augustus. Op 29 augustus waren Magda en ik en ook Hisco Baas, die Cor vaak vergezelde naar reunies, getuige van een onvergetelijke crematieplechtigheid in crematorium Rotterdam-Zuid.

 

De volgende email van Lilian ontving ik op 14 mei. Na de crematieplechtigheid had ik het gevoel dat ik graag met m'n man naar de reunie van 2018 kom. Nu het bijna zover is,  voel ik dat ik dat niet aankan. Alles zal me dan aan die dag (30 mei 2017) herinneren en dat is mooi, maar voor mij ook nog moeilijk en verdrietig omdat ik hem zo mis. Ik wil graag die dag van vorig jaar in m'n hart bewaren zoals hij was, en ik merk nu dat wel komen naar deze reunie voor mij dat zou afzwakken, omdat er dan daarna een andere herinnering bijkomt, en die is voor mij op dit moment te verdrietig. Daarom lieve Jo en Magda Roos komen m'n man en ik niet en ik hoop dat jullie daar begrip voor zullen hebben. Ik weet zeker dat m'n vader vanaf zijn wolk bij jullie is en met jullie meegeniet en ik heb een fantastische herinnering die niemand mij meer afneemt. Een hele fijne dag gewenst! Ik heb haar een mailtje teruggestuurd met de mededeling dat wij voor haar beslissing alle begrip hebben. Hisco Baas, die ik eerder noemde is wel gekomen en ik heet hem names jullie allen hartelijk welkom.

Precies een week later op 30 augustus, precies 3 maanden na de reunie van 30 mei 2017 overleed ons dierbare lid Jan Bontan. Het toeval wilde, dat Cor en Jan op de reunie naast elkaar zaten. Ook Jan had het geweldig naar zijn zin, maar was toen  al ziek en Jan zou  later een darmoperatie moeten ondergaan. Deze kon niet doorgaan vanwege de  slechte toestand van zijn  hart. Enkele weken nadat Jan dit hoorde overleed hij. Enige weken na zijn begrafenis zijn Magda en ik op bezoek geweest in Ermelo bij Marrie, zijn vrouw. Omdat ik actuele foto’s van 30 mei bezat heb ik een insteekboekje gemaakt voor Marry, met 35 foto’s van de reunie erin, waaronder een aantal van Jan en Cor. Ik heb ze nog enkele keren aan de telefoon gehad en steeds kwam ze op dat boekje terug. Ik kijk er dagelijks in was haar opmerking. Dit is veel mooier dan de mooiste bos bloemen, zei ze. Op 3 mei j.l. belde Marrie mij op dat ze graag had willen komen met haar dochter. Maar zij komt niet, omdat haar schoonzoon een hersentumor heeft en daarvoor moet worden bestraald. Mijn hoofd staat er niet naar om naar de reunie te komen, zei ze tegen mij. Ik wenste haar, mede namens jullie het allerbeste met de medische behandelingen. Marry wenste ons allen een fijne dag toe.

Tekstvak: Ik  wil jullie nu vragen om, voorzover dat mogelijk is, te gaan staan. Op  gepaste wijze wil ik, mede namens alle aanwezigen,  afscheid nemen van en de laatste eer bewijzen  aan  onze  aimabele  en sympathieke veteranen, Cor van Houten,  Jan Bontan en  Herman Straver. 

Deze  aimabele en sympathieke vrienden  zijn helaas niet meer in ons midden, maar ik mag zeggen dat zij bij een ieder van ons voortleven in ons  hart. 

Laten we nu 1 minuut stilte in achtnemen om in  Cor, Jan en Herman  alle veteranen die ons na de eerste reunie in 2005 ontvallen zijn in liefdevolle en dankbare herinnering  te herdenken en te gedenken. 

Er werd aandachtig naar Jo geluisterdEen fotocollageToespraak van Ad Potters