Uitreis LVT 4 met de  "SLOTERDIJK" op 10 september 1947Tekstvak: Op 10 september 1947 werd de 4e Compagnie Luchtvaarttroepen door de “Sloterdijk” naar  Indië vervoerd. Op deze en op de volgende pagina is daarvan een beknopt verslag opgenomen zonder foto’s.

Woensdag 10 september 1947

 

Om  9.00 uur begon onze reis door met de trein van Breda naar Rotterdam te gaan. Deze reis verliep vlot en slechts enkele ruiten van de trein moesten het ontgelden. Om 11.45 uur sloegen we ons bivak tijdelijk op in loods 4 op het terrein van de fruitpier aan de Merwehaven, waar we koffie en koek verstrekt kregen. Precies om 12.05 zetten we voet aan boord en waren we los van ons dierbaar plekje grond.

Donderdag 11 september 1947

 

Vanochtend zijn we vroeg opgestaan en naar dek gegaan. We hadden een prachtig zicht op de kust van het Engelse eiland Wight. Tegen het middaguur passeerden we een Hollandse boot, die op weg was naar het vaderland. Verder hebben wij deze dag doorgebracht met luieren en ons schip te bekijken, totdat we de Franse kust bij Bretagne zagen. Alles wat aan boord los stond werd vastgesjord, zodat wij konden begrijpen wat ons te wachten stond. We naderden namelijk de Golf van Biskaje, die we in het donker binnenvoeren. Na een half uurtje varen was dit terdege te voelen aan het schip. We begonnen al aardig te slingeren en al spoedig hingen de eerste slachtoffers over de reling. Zo gingen  we onze tweede nacht tegemoet, al varend in de Golf van Biskaje.

Vrijdag 12 september 1947

 

Vanochtend om 7.30 uur werden velen van ons  wakker met een erg raar gevoel in onze  maag. Toen we eenmaal op waren gestaan moesten we zorgen dat we snel in de buitenlucht kwamen, waar we gelukkig al snel opknapten. Verder verliep deze dag even normaal als gisteren, alleen slingerde het schip nu vrij hevig. Tenminste voor ons als landrotten dan, want het scheepspersoneel vond het wel meevallen. Volgens hun kan het hier in de Golf van Biskaje nog veel erger te keer gaan. Nou, wij vonden  het inmiddels wel genoeg zo. De hele dag werden  we al door elkaar geslingerd en we voelden  ons helemaal niet prettig. Vanavond om ongeveer 20.00 uur verlaten we gelukkig dit gebied en dan hopen we op rustiger water. 

 

Zaterdag 13 september 1947

 

Het was  een heerlijke ochtend, we namen ons brood mee naar het dek en om ons heen was niets anders te zien dan zee, zee en nog eens zee. Zo verliep de ochtend met luieren aan het dek en vanmiddag zullen we gelukkig Cadi krijgen, zodat we weer in staat zijn  om ons behoorlijk te kunnen wassen. We krijgen er namelijk zoutwaterzeep bij, omdat gewone zeep niet te gebruiken is.  Vanmiddag kwam de kust van Portugal in zicht en dat was  een machtig schouwspel.De kust bestaat uit rotsen en landinwaarts waren  hoge bergen te zien. Het was inmiddels 20.00 uur toen we de Kaap Roca in zicht kregen, dat is ter hoogte van Lissabon.

Zondag 14 september 1947

 

Vanmorgen na het ontwaken begon de dag zoals gewoonlijk met de ochtendboterham. Daarna werd er om 1015 uur een kerkdienst gehouden door een vlootpredikant. Na de dienst gingen we naar het dek waar niet veel te beleven was. Als altijd nog steeds water om ons heen. Om 12.30 uur gingen we naar de eetzaal voor de middagmaaltijd. Toen we daarna aan dek kwamen was de kust inmiddels weer in zicht en voeren we in de richting van de Straat van Gibraltar. Ik bleef aan dek en om 14.30 uur kwam de rots van Gibraltar in zicht. Dit was een prachtig gezicht. De punt van de rots was gehuld in een wolk, zodat de hoogte niet precies was te schatten. Aan de voorkant is de rots bebouwd met forten en kazematten. En zo voer de “Sloterdijk” om 15.00 uur de Middellandse Zee op.

Maandag 15 september 1947

Vanochtend werden  we wakker al badend in het zweet. Temperaturen in de Middellandse Zee waren behoorlijk gestegen. De luchtverversingsinstallatie begon in de loop van de dag te werken en tegen 10.00 uur kwam de kust van Afrika in zicht. Jammer dat het in de verte wazig was, zodat we de kust niet echt duidelijk konden zien. Om ongeveer 15 uur voer de “Sloterdijk” op 5 km afstand van de kust en passeerden we een voorstad van Algiers. Ongeveer 10 minuten later kwam de vrij grote en oude stad Algiers zelf in zicht en konden we alles vrij duidelijk waarnemen.

 

Dinsdag 16 september 1947

 

Zoals alle dagen begon  ook deze dag met opstaan en het ontbijt, gevolgd door het appel op het voordek. Daarna hadden we een uurtje sport, waar ik wel voor te porren was, want het gaf enige afwisseling in het eentonige leven aan boord. Verder zijn we de hele middag langs de Afrikaanse kust gevaren. Omstreeks 14.00uur voeren we langs de door de oorlog zo bekende stad Bizerta. Om 17.30 uur voeren we voorbij Kaap Bon, waar Rommel en zijn laatste mannen werden opgeruimd. En zo naderde de avond. Jammer dat we vandaag te ver uit de kust waren. Er was alleen maar water te zien. Zo naderen we langzamerhand Port Said waar we de post in ontvangst zullen nemen en vanwaar de post ook wordt verstuurd. Omstreeks 20 uur zijn we Pantellaria voorbij gevaren, maar door de duisternis was dit niet te zien. Zo gaan we de nacht weer in en zullen we zien wat de volgende dag met zich mee brengt.

Woensdag 17 september 1947

 

Vandaag was het allemaal een beetje eentonig. Het laatste land wat we zagen was Tunesië. Tot Port Said hebben we de kust verlaten. In die plaats hopen we vrijdagmorgen de post in ontvangst te nemen. Verder was het vandaag wasdag.  Erg gemakkelijk ging dat niet, maar het wasgoed was tenminste wel weer fris. Vanmiddag leek de “Sloterdijk” veel op een varende waslijn. Tegen 15 uur werd ons het dagelijkse rantsoen limonade verstrekt. Verder was er niet veel te beleven en werd de rust van de middag besteed aan luieren en het schrijven van brieven. Na het avondeten werd er een film gedraaid op het achterdek van het schip. Dit gaf ons enige afleiding en kortte de tijd. Zo was het dan weer tijd geworden om op bed te kruipen. Tot morgen maar weer.

Donderdag 18 september 1947

 

Deze dag was vrijwel gelijk als die van gisteren, namelijk erg eentonig. ’s Middags om 14 uur hadden we een bijzonder appel, om voor mij onbekende reden. Na dat appel mochten we het dek niet verlaten, naar later bleek voor medisch onderzoek op seksueel gebied. Vanavond om 19.15 uur kregen we ons dagelijks rantsoen limonade verstrekt en dat was dan ook wel het enige wat er vandaag is gebeurd. Zo begint dus ons leven op zee al behoorlijk eentonig te worden. Naarmate we Port Said naderen stijgt de spanning, want iedereen verlangd naar de post uit Holland. Naar verwachting naderen we morgen om ongeveer 16 uur Port Said. We blijven wel buiten de haven voor anker liggen, uit angst voor een wat al te hartelijk ontvangst van de Arabieren. Het is weer bedtijd geworden dus sluit ik deze dag af.

Vrijdag 19 september 1947

 

Vandaag hadden we na het appel weer eens een aardige afwisseling, namelijk touwtrekken op het dek door de verschillende pelotonsgroepen. Dit was werkelijk heel aardig om te doen en de wedstrijd eindigde in een overwinning van de 1e groep van ons peloton. Eindelijk komt dan vanmiddag rond 16 uur de kust weer in zicht en een uur later minderde de “Sloterdijk” vaart en kwamen we stil te liggen vlak voor de haven van Port Said. We liggen nogal ver zee in, zodat er niet veel meer valt te zien dan de lichten van de stad. Zo liggen we dus na 9 dagen varen voor het eerst stil en wachten we tot het licht zal worden om het Suezkanaal op te varen. Het eerste stuk van de reis is dus achter de rug. Vanmiddag wordt tevens de Cadi verstrekt, zodat we weer kunnen snoepen en roken, wat voor ons zo’n beetje de enige afleiding is op zee.

Zaterdag 20 september 1947

 

Vanochtend zijn we vroeg opgestaan want om 5 uur begon de reis weer. Om 7 uur voeren we langs Port Said. De mensen waren hier niet echt vriendelijk te noemen, zodat er rivierpolitie meevoer tot we de stad voorbij waren. Zo voeren we langs het standbeeld van de Ferdinand Lesseps het Suezkanaal binnen. Aan de ene kant woestijn en aan de andere kant een asfaltweg en een spoorlijn waaraan enige typisch Egyptische nederzettingen gelegen waren.

Om 9.30 uur moesten we stoppen om zes schepen te laten passeren en om 12.15 uur gingen we weer verder in zuidwaartse richting. We voeren door tot 17.30 uur en kwamen stil te liggen in het Bittermeer, vlak voor de stad Suez. Er kan namelijk ’s nachts niet gevaren worden in het kanaal. Zo gaan we de nacht weer in, liggend op een meer. Veel kooplieden zijn er tot op heden niet langszij gekomen, dit mocht ook niet. Wel erg jammer, want het is geweldig leuk om die lui te horen brabbelen om wat te verkopen. En zo gaan we de nacht weer in.

Zondag 21 september 1947

 

Vandaag is onze tocht door het Suezkanaal tot een einde gekomen en zijn we op de Rode Zee beland. Wat de temperatuur betreft, deze is behoorlijk toegenomen, maar zal pas morgen zijn hoogtepunt bereiken. Op het ogenblijk is het in de troepeneetzaal al behoorlijk warm. Vanochtend was er net als de vorige zondag een kerkdienst waar de vlootpredikant voorging. Vanavond was er de dagelijkse afsluiting en zo eindigde onze 12e dag op de “Sloterdijk”.

Maandag 22 september 1947

 

Naar wij mogen  aannemen is het vandaag het ergste geweest wat de temperaturen betreft. Op gymschoenen was het op het dek niet uit te houden, want je voeten branden af van de hitte. We zitten op de Rode Zee, de heetste zee ter wereld. De Rode Zee ligt precies dwars door de Arabische woestijn. Land is er niet in zicht geweest, alleen een rif met daarop een vuurtoren. Vandaag hebben we  de gehele dag naar een zo koel mogelijk plekje gezocht aan dek, maar overal brandde de zon even fel. Gelukkig word de warmte op de Rode Zee na woensdagmorgen weer minder en komen we in koelere streken. Naar verluid zal de zeewind de boel dan weer een beetje verfrissen.

Dinsdag 23 september 1947

 

Vannacht ben ik met enkele anderen naar het dek gegaan en hebben we ons  daar te slapen  gelegd. Beneden was het niet meer uit te houden van de hitte. Vanochtend is de lucht gelukkig betrokken en stond er een aardig windje, zodat het wat beter te harden was. Vanochtend om 11.45 uur passeerde ons aan stuurboord de “Oranje”. Jammer was het wel voor de opvarenden van beide schepen, dat door de grote afstand, alleen een silhouet te zien was. Tegen de middag klaarde de lucht weer op en liet de zon weer geducht van zich spreken. Morgen zullen we de Golf van Aden bereiken, daarna nog een dag of acht varen en we zijn bij Sabang, waar we waarschijnlijk mogen passagieren.

Woensdag 24 september 1947

Na een heerlijke nacht aan dek te hebben geslapen, brak de 14e dag van onze reis aan. We zitten nog steeds op de Rode Zee en vanochtend was de temperatuur nog bijna ondragelijk. Na de middagmaaltijd kwam het eiland Perim in zicht, dus hebben we de Rode Zee achter ons gelaten. Dit was goed te merken ook, want in de Golf van Aden werd de wind weer behoorlijk fris. Een teken dat de woestijnwind plaats had gemaakt voor een koelere zeewind. Er werd besloten om de dag af te sluiten met een uurtje sport. Nu we in de Golf van Aden zitten zien we ook geen land meer tot Sabang. Zo sluiten we ook deze dag af met het avondgebed door de vlootpredikant.

Donderdag 25 september 1947

Vandaag zitten we dus op de Indische Oceaan, het meest saaie stuk van de reis. Maar  het vooruitzicht, dat we vandaag over een week een paar uur voet aan wal zullen zetten, vergoedt een hoop. Het leven aan boord gaat overigens verder gewoon zijn gangetje. Tegen de avond steekt er een wind op en hebben we al snel een behoorlijke deining. Dit belooft dus nog wat. Veel jongens hebben de maaltijdkaart al opgeborgen, want ze zullen nu een poosje moeten vasten. Tenminste, totdat de wind weer is gaan liggen. Nou ik hoop voor hun en natuurlijk ook voor mijzelf dat alles mee zal vallen. En zo eindigen we de dag weer met het avondgebed.

Vrijdag 26 september 1947

Zoals al verwacht werd gebeurde het dan ook. Gisteren werd al verteld  dat de wind gisteren opstak, maar dat het vandaag zo erg zou worden hadden we niet verwacht. De boot werd behoorlijk door elkaar geslingerd. We hebben ons dan ook maar heel wijselijk rustig gehouden.  Wat het eten betreft dit bevalt tot op heden prima. Het is op dit moment alweer avond en we voelen ons  nog steeds kip lekker, hoewel wel wel een beetje hoofdpijn hadden. Vanavond hadden we een cabaretavond, gegeven door een stel jongens van de mariniers en ze hebben hun best gedaan. Het meest was op muziekaal gebied, maar ook wel toneel waar ik persoonlijk niet zo veel aan vond. Ze hebben in ieder geval goed hun best gedaan en dat vergoedt natuurlijk een hoop. Nog steeds slingert het schip behoorlijk en we  hopen  dan ook dat dit niet zo erg lang meer zal duren, want anders gaat het vast mis met .ons.  Ik ga maar snel naar bed en wens een ieder welterusten.

Zaterdag 27 september 1947

 

Gelukkig is de wind vannacht gaan liggen, zodat de oceaan weer wat kalmer wordt. Nog niet helemaal, maar het ergste is wel voorbij. Vanochtend na het appel was er Indische vormingsles en daarna konden we de gehele dag doen waar we zelf zin in hadden. Toch begint dat luieren danig te vervelen, het is dus maar goed dat we vandaag over een week Batavia hebben bereikt. Na het middagmaal begon er voor ons iets geheel nieuws, namelijk pillen slikken tegen de malaria. Deze pillen beginnen al een week voor aankomst in Indië en eindigt pas een week nadat we daar weer vertrokken zullen zijn. Lekker smaken deze pillen niet, maar het is beter voorkomen dan genezen. Zo is er al weer een week voorbij en onze één na de laatste zondag staat voor de deur.

 

Zondag 28 september 1947

Dit is alweer de derde zondag aan boord voor ons. Midden op de Indische Oceaan. Hier merk je nauwelijks het verschil in een werkdag en de zondag. Alleen dan de kerkdienst in de troepeneetzaal om 10.15 uur, die dan ook stampvol is. Om 11.00 uur was de dienst afgelopen en zijn we  daarna meteen naar het dek gegaan. Als je binnen blijft verveel je al snel als een paard, vandaar dat we meteen naar boven gingen. ´s Middags was er dan de uitreiking van de limonade en dat was zo´n beetje alles wat we meemaakten. ´s Avonds was er dan nog de afsluiting.

 Maandag 29 september 1947

Deze maandagmorgen begon met een uurtje sport en dat is het enige wat we aan ´dienst´ hadden. We worden nu al zo langzamerhand voorbereid op de komst van Neptunus. Nou ik ben er van overtuigd dat dit een heel feest gaat worden. Vanochtend om 9.40 uur kwam er weer eens land in zicht. Het was het eiland Minicoy, dat we op ongeveer 2,5 km zuidelijk passeerden. Dit is een vlak eiland geheel begroeid met bomen en middenin staat een vuurtoren. Vandaag wordt officieel bekend gemaakt dat we vrijdagochtend Sabang zullen bereiken, waar we de gehele dag mogen passagieren. Zo varen we voort in een onmetelijke oceaan, in afwachting dat we eindelijk voet aan wal kunnen zetten.

Dinsdag 30 september 1947

 

Ook deze dag begon weer met een beetje sport en ook deze dag mochten we verder zelf uitmaken wat we deden. Zo hingen we maar weer eens over de reling naar het water te turen, zoals dat nu al bijna drie weken is gegaan. Om 9.40 uur kwam er weer land in zicht en om 10.00  uur precies zagen we Ceylon liggen. Hiermee was dus het eerste gedeelte van het traject Aden/Sabang achter de rug en dat gaf enige opluchting. Tenslotte is het nu nog maar 868 mijl varen naar Sabang. Vandaag kwam de secretaresse van Z.M. Neptunus het bericht doorgeven dat hij a.s. zaterdag de ´Sloterdijk` met een bezoek zal vereren, maar dan hebben we Sabang al achter de rug. Tot zover deze dag.

 

Woensdag 1 oktober 1947

Vandaag verliep alles weer wat moeizamer, omdat er de gehele dag alleen maar water te zien was. Maar we vorderen al aardig en iedereen is al een beetje vol van dat we straks het uitstapje hebben op Sabang. We zijn nu precies 3 weken op reis en Sabang ligt op 400 mijl afstand van ons. Vanmiddag was er niet veel te beleven, we hebben ons dus maar zo goed en zo kwaad als het ging vermaakt met kaarten.

Donderdag 2 oktober 1947

 

Vandaag is het hetzelfde liedje als gisteren, hoewel we nu wel iets meer afleiding hadden, zodat hij betrekkelijk snel omging. Het geschut is vandaag in de opstellingen geplaatst, dit voor het geval er moeilijkheden zouden zijn als we langs Sumatra varen. Vanochtend ontvingen we Cadi, bestaande uit vijf pakjes Amerikaanse Ramses sigaretten, twee zakjes snoep en twee repen chocolade. Vanmiddag hebben we de machinekamer mogen bekijken, dat was een enorm machtig gezicht. Daarna zijn we ook nog een kijkje gaan nemen in de schroefastunnel. Zo is deze donderdag dan toch nog redelijk vlot verlopen. Morgen naar verwacht wordt tegen zonsopgang de baai van Sabang bereikt en dan zal er genoeg te beleven zijn. De reis nadert zijn einde.